t f y
^

Απαλλαγή


ΑΠΑΛΛΑΓΗ
της ΛΙΝΤΑ ΜΑΚ ΛΙΝ
Μετάφραση: Χριστίνα Μπαμπου-Παγκουρέλη
Σκηνοθεσία: Βίκυ Γεωργιάδου
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Κώστας Ανδρέου
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα


Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):
Λαμπρινή Αγγελίδου
‘Ακης Λυρής
Θανάσης Χαλκιάς

 

Παραστάσεις: 27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010 – 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

Γραμμένο το 1999, το Riddance (Απαλλαγή) αποτέλεσε το ηχηρό ντεμπούτο της Linda McLean, χαρίζοντας της πολλά βραβεία και καθιερώνοντάς την ως μια από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της σύγχρονης σκοτσέζικης και γενικότερα αγγλόφωνης δραματουργίας.

Η υπόθεση στρέφεται γύρω από την ιστορία τριών φίλων, που ξανασυναντιούνται απρόσμενα μετά από 20 χρόνια υπεκφυγών και αποκρύψεων και αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα και τα ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας.

Τρεις ενήλικες στοιχειώνονται από το παιδικό τους παρελθόν σε ένα έργο, που αποκαλύπτει σταδιακά γεγονότα, μνήμες και μυστικά που έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα ενός τρομακτικού παζλ που δυστυχώς έχει πολλές αναφορές σε γεγονότα της σύγχρονης πραγματικότητας. Η κακοποίηση ενός παιδιού από έναν μέθυσο πατέρα, η αποσιώπηση ενός εγκλήματος που ήρθε για να σώσει ένα παιδί από τη βία και από την άλλη η γέννηση ενός ανεπιθύμητου παιδιού που δίνεται για υιοθεσία είναι τα νήματα που πλέκονται στο κουβάρι της μνήμης των τριών προσώπων. Ο τρόπος, που τα πρόσωπα αναγκάζονται να ξεμπλέξουν αυτά τα νήματα και να αποκαλύψουν τις κρυφές τους σκέψεις, τα μυστικά τους και τα ψέματά τους,  φτιάχνει ένα έξοχο συναισθηματικό θρίλερ που κόβει την ανάσα και ταυτόχρονα φέρνει για τα πρόσωπα και τον θεατή την ανακούφιση, την απαλλαγή και το ξαλάφρωμα που επαγγέλεται και ο τίτλος.

Πέρα από την αριστοτεχνική δομή του ως προς το σασπένς και τη σταδιακή αποκάλυψη του παγόβουνου των μυστικών, το Riddance είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα σύγχρονου λυρικού σχεδόν θεάτρου. Η σκληρή γλώσσα της καθημερινότητας ενδίδει σε πολλά σημεία και απρόσμενα στην ποίηση και τον λυρισμό, ο ρυθμός του λόγου και οι εντυπωσιακές εικόνες στην αφήγηση μεταφέρουν ανάγλυφα ατμόσφαιρες, αισθήματα και την ένταση των σχέσεων των τριών προσώπων, ενώ είναι βαθιά ανθρώπινη η τόλμη με την οποία η McLean χρησιμοποιεί τη γλώσσα και τις αποχρώσεις της για να δείξει τον τρόπο με τον οποίο τα τραύματα του παρελθόντος έρχονται και επηρεάζουν το παρόν και το μέλλον.

Share

Twitter Facebook Del.icio.us Digg LinkedIn StumbleUpon